Η βάση κάθε Δημοκρατικού Εκλογικού συστήματος είναι η αντιπαράθεση διαφορετικών απόψεων διακυβέρνησης με ζητούμενο την άποψη των περισσοτέρων. Αυτή η λογική είναι το πρώτο που πρέπει να εξοντωθεί από την συμμορία σου, που επιθυμεί να εξουσιάσει λαούς.
Τα παρακάτω είναι περιληπτικά και περιγράφουν μόνον ένα ίχνος του σχεδίου κατάκτησης εξουσίας, ώστε να γίνει ευκολότερα αντιληπτό πώς δρούν όλα τα -συνήθως ανεπάγγελτα- καθάρματα.
1) Αν υπάρχει Γερουσία ή Άνω και Κάτω Βουλή, καταργείς την μία εκ των δύο, ώστε να μείνει μόνον ένα θεσμικό όργανο για να είναι ευκολότερα ελεγχόμενο. Ως δικαιολογία μπορεί να προφασισθείς πολλούς λόγους, όπως π.χ. οικονομία, ταχύτητα αποφάσεων, κ.α.
2) Αλλάζεις λοιπόν το Εκλογικό σύστημα με την δικαιολογία της αποτροπής αναρχίας επειδή κανένα πολιτικό κόμμα δεν έχει την πλειοψηφία. Ορίζεις την κατάλληλη στιγμή -μιάς ελεγχόμενης εν μέρει πλειοψηφίας- τις αναλογίες επικράτησης. Λόγου χάριν, όποιο κόμμα έχει άνω του 41% των ψηφισάντων παίρνει την πλειοψηφία στην Βουλή. Αν η Βουλή έχει 300 βουλευτές του δίδεις 150+1. Από εκεί και πέρα προσφέρεις λογαριθμική αύξηση των Βουλευτών του επικρατούντος έτσι κόμματος. Λόγου χάριν, κάθε 1% αυξάνουν τους βουλευτές κατά 5 ή κάτι τέτοιο.
3) Αφού -ούτως ή άλλως- το επικρατούν πλέον κόμμα έχει τον απόλυτο έλεγχο της βουλής, δεν χρειάζεσαι τα μικρά κόμματα ώστε να εμποδίσεις την δημιουργία και εμφάνιση προοδευτικών κομμάτων στην Βουλή, προς τα οποία θα μπορούσαν εναλλακτικά να κινηθούν απογοητευμένοι βουλευτές του επικρατούντος -ή του αμέσως μετά στην σειρά- υποψηφίου για επικράτηση κόμματος. Βάζεις λοιπόν ένα ποσοστό π.χ. 4% των ψηφισάντων ως αναγκαίο για να υπάρχει το κόμμα αυτό στην βουλή. Αν τώρα υπάρξουν 12 κόμματα με 3,9 % ή λιγότερο δεν πειράζει διόλου και ας αντιπροσωπεύουν -ίσως- την γνώμη των περισσοτέρων. Επίσης αν είναι λίγα κόμματα στο εκλογικό σύστημα, βάζεις όριο 41% για την απόλυτη πλειοψηφία. Αν είναι περισσότερα από 6, κατεβάζεις το ποσοστό απόλυτης πλειοψηφίας στο π.χ. 37%. Έτσι δημιουργείς πλασματική Δημοκρατική εικόνα δικαίου.
4) Τα παραπάνω ποσοστά μπορεί να λές ότι είναι επί των ψηφισάντων, όμως εδώ πρέπει να διαπράξεις άλλη μία απάτη. Όσοι πολίτες έπρεπε να ψηφίσουν αλλά έριξαν λευκό διότι δεν τους εκπροσωπεί κανένα κόμμα, είτε έριξαν άκυρο από λάθος ή πρόθεση για τους ίδιους λόγους όπως πρίν, ΔΕΝ τους υπολογίζεις ως ανεξάρτητη ομάδα ψηφοφόρων. Απλώς ενσωματώνεις τους ψήφους τους στην δύναμη του πλειοψηφικού κόμματος είτε το θέλουν αυτό αυτοί οι πολίτες είτε δεν το θέλουν. Έτσι εξουδετερώνεις την περίπτωση που ο λαός καταλάβει ότι τον παγίδευσες και τον εξαπάτησες και θελήσει να βγάλει ως πλειοψηφία τον ....κανένα. Επίσης αυτό εξυπηρετεί άλλον ένα λόγο. Αν λόγου χάριν, οι πολίτες που θέλουν τον ΚΑΝΕΝΑ είναι 31% και το ισχυρότερο κόμμα έχει πραγματική δύναμη μόνον 10% (αλλά πάντως περισσότερο από το π.χ. 9% του δεύτερου κόμματος), δηλαδή τους αναγκαίους δημιουργηθέντες -για αυτό τον σκοπό με ρουσφέτια- Δημόσιους Υπαλλήλους της εν λόγω κομματικής παράταξης, τότε θα έχεις πάλι απόλυτο έλεγχο της Βουλής, εφόσον η δύναμη των 31% πολιτών που θέλουν ΚΑΝΕΝΑ, θα προστεθεί στην δύναμη του 10% και έτσι το εν λόγω κόμμα θα αποκτήσει πλειοψηφία 41% ήτοι τους 151 βουλευτές του σώματος που χρειαζόταν εξαρχής. Άρα με 10 % μπορείς να έχεις τυπικά τον απόλυτο έλεγχο της χώρας. Όμως θα δούμε ότι αυτό δεν είναι το ζητούμενο ούτε η ανάγκη και ο στόχος της συμμορίας. Τα χειρότερα ακολουθούν. Ίσως περριτό αλλά θα αναφερθεί ότι συστηματικά τα ελεγχόμενα από εσένα ΜΜΕ δεν αναφέρουν τα ποσοστά άνευ των δελτίων του ΚΑΝΕΝΟΣ, αλλά τα αθροιστικά, δίδοντας λάθος πληροφορίες και παραπληροφορώντας τον κόσμο ότι το κάθε κόμμα έχει "ρεύμα".
5) Καλλιεργείς συστηματικά σε όλους τους βουλευτές -ανεξαρτήτως παράταξης-την ιδέα της απόλυτης υπακοής στον αρχηγό του κόμματος. Οτιδήποτε άλλη γνώμη εκτός του αρχηγού, χαρακτηρίζεται ως ''παραταξιακή ανυπακοή''. Τώρα αν καταλάβατε ότι οι π.χ. 151 βουλευτές πρέπει πάντα να κάνουν ότι τους υποδεικνύει ο αρχηγός της παράταξης, καλά καταλάβατε. Αν πάλι καταλάβετε ότι έτσι θα μπορούσαν να μην υπάρχουν 300 βουλευτές αλλά μόνο οι αρχηγοί των κομμάτων , πάλι σωστά καταλάβατε. Όμως αυτό δεν θα φαινόταν δημοκρατικό. Έτσι λειτουργεί το σύστημα εδώ και δεκαετίες. Για αυτό χρειάζεται "ρεζέρβες" βουλευτές ώστε να αντιμετωπισθεί τυχόν "συνειδησιακή αφύπνιση" κανενός βουλευτή, οδηγώντας τον στο περιθώριο των γεγονότων. Ουσιαστικά οι βουλευτές υπάρχουν και πληρώνονται για να πληρούν την φαντασίωση των πολιτών ότι έχουν δημοκρατική διακυβέρνηση, και για να επιλέγονται από αυτούς οι υπουργοί.
6) Επομένως, προκειμένου να έχεις "υπάκουους" βουλευτές, σαν αρχηγός κόμματος πρέπει να έχεις το δικαίωμα καταστατικά στην παράταξή σου, να επιλέγεις εσύ όποιους θέλεις και κατά προτίμηση είτε ανίκανους, ή άβουλους, ή κωλογλύφτες, ή τσουτσέκια, ή απατεώνες ή κοπρίτες και γενικώς μαλάκες. Αν μάλιστα μερικοί εξ αυτών έχουν παρανομήσει και γνωρίζεις την παρανομία τους, τότε θα τους προτιμήσεις στις εκλογικές λίστες έναντι άλλων, διότι είναι απόλυτα "ελεγχόμενοι" ή εκβιαζόμενοι. Επίσης διαλέγεις πολλούς νέους, διότι ο νέος πιάνεται εύκολα μαλάκας και είναι σχεδόν πάντα πιό υπάκουος από τον ηλικιωμένο μαλάκα. για αυτό καλλιεργείς συστηματικά την ιδέα "τόπο στους νέους" για να πείσεις το πόπουλο για την ορθότητα των επιλογών σου. Εύκολα δε ο κόσμος παρασύρεται θεωρώντας πιό διεφθαρμένο των παλαιό πολιτικό -λες και αυτό είναι ορθή δικαιολογία-να έχεις δηλαδή εκ των προτέρων αποφασίσει ότι θα κυβερνηθείς από πολλούς απατεώνες. Ξεχνά λοιπόν ο κόσμος ότι ο νέος πολιτικός είναι και επιπόλαια σκληρός και στερείται κοινωνικής παιδείας και αισθήματος ευθύνης για τον κόσμο που επηρεάζει με τυχόν κακές ή επικίνδυνες αποφάσεις σε θέματα όπως της Εθνικής ασφάλειας, της Γλώσσας, της Θρησκείας, της Οικονομίας και του Κοινωνικού Κράτους . Τουλάχιστον γενικώς τον νέο διαχειρίζεσαι πολύ εύκολα.
Συνήθως επιλέγεις και καμιά προσωπικότητα (όχι πολλούς) για ξεστράβωμα ή για ψήφους. Αν σε ενοχλήσει πολύ, τον εξουδετερώνεις και αυτός σχεδόν πάντα θα παραιτηθεί.
7) Φροντίζεις από νωρίς στο Σύνταγμα της χώρας να υπάρξει θεσμοθέτηση για διορισμό ως πρωθυπουργό, τον ηγέτη της πλειοψηφούσης παράταξης. Έτσι μειώνεις τον αριθμό των ανθρώπων από τους οποίους διοικείται ή Βουλή -επομένως και η χώρα-σε ΕΝΑΝ!
Δηλαδή, ένας άνθρωπος ο οποίος θα μεθοδευτεί να γίνει αρχηγός ενός ισχυρού κόμματος, όταν μοιραία θα έρθει στην εξουσία, θα ελέγχει όλους τους 150 +βουλευτές του, οπότε ελέγχει όλη την βουλή, άρα όλη την χώρα!!
8) Εάν στο Σύνταγμα προβλέπεται πρόεδρος Δημοκρατίας, τότε του αφαιρείς πρώτη ευκαιρία κάθε ισχύ την οποία μεταβιβάζεις στον μοναδικό Αρχι-Εξουσιαστή. Τον πρωθυπουργό.
Αν τα παραπάνω εφαρμοσθούν, δεν σημαίνει βέβαια ότι ήρθε και το τέλος της Δημοκρατίας. ΑΡΚΕΙ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ που είναι και αρχηγός κόμματος να είναι συνεπής και ενάρετος άνθρωπος. Όχι βέβαια σαν τον Παπανδρέου. Αν είναι δε προδότης ή Εθνικός μειοδότης, ή ελεγχόμενος από ξένη χώρα, τότε η χώρα που θα ελέγχεις αντιμετωπίζει σοβαρότατο κίνδυνο. Αλλά αυτό είναι άλλωστε το ζητούμενό σου.
Αν δε υπάρξει κίνδυνος να τον αντιληφθεί ο λαός και τον απομακρύνει βίαια ή με άλλους τρόπους, τότε πρέπει να έχεις έτοιμη την διαδοχή του με τον κατάλληλο άνθρωπο εντός του κόμματός του, ή ακόμη να έχεις προ-τοποθετήσει σαν αρχηγό του αμέσως επόμενου υποψήφιου για αρχηγία κόμματος, ένα ελεγχόμενο αρχηγό, και φυσικά και τον τυχόν διάδοχο αυτού.
Συγχαρητήρια. Ελέγχεις μία χώρα. Την οδηγείς είτε στην ευμάρεια είτε στην καταστροφή αναλόγως του καλού ή εγκληματικού χαρακτήρα σου.
Τα παρακάτω είναι περιληπτικά και περιγράφουν μόνον ένα ίχνος του σχεδίου κατάκτησης εξουσίας, ώστε να γίνει ευκολότερα αντιληπτό πώς δρούν όλα τα -συνήθως ανεπάγγελτα- καθάρματα.
1) Αν υπάρχει Γερουσία ή Άνω και Κάτω Βουλή, καταργείς την μία εκ των δύο, ώστε να μείνει μόνον ένα θεσμικό όργανο για να είναι ευκολότερα ελεγχόμενο. Ως δικαιολογία μπορεί να προφασισθείς πολλούς λόγους, όπως π.χ. οικονομία, ταχύτητα αποφάσεων, κ.α.
2) Αλλάζεις λοιπόν το Εκλογικό σύστημα με την δικαιολογία της αποτροπής αναρχίας επειδή κανένα πολιτικό κόμμα δεν έχει την πλειοψηφία. Ορίζεις την κατάλληλη στιγμή -μιάς ελεγχόμενης εν μέρει πλειοψηφίας- τις αναλογίες επικράτησης. Λόγου χάριν, όποιο κόμμα έχει άνω του 41% των ψηφισάντων παίρνει την πλειοψηφία στην Βουλή. Αν η Βουλή έχει 300 βουλευτές του δίδεις 150+1. Από εκεί και πέρα προσφέρεις λογαριθμική αύξηση των Βουλευτών του επικρατούντος έτσι κόμματος. Λόγου χάριν, κάθε 1% αυξάνουν τους βουλευτές κατά 5 ή κάτι τέτοιο.
3) Αφού -ούτως ή άλλως- το επικρατούν πλέον κόμμα έχει τον απόλυτο έλεγχο της βουλής, δεν χρειάζεσαι τα μικρά κόμματα ώστε να εμποδίσεις την δημιουργία και εμφάνιση προοδευτικών κομμάτων στην Βουλή, προς τα οποία θα μπορούσαν εναλλακτικά να κινηθούν απογοητευμένοι βουλευτές του επικρατούντος -ή του αμέσως μετά στην σειρά- υποψηφίου για επικράτηση κόμματος. Βάζεις λοιπόν ένα ποσοστό π.χ. 4% των ψηφισάντων ως αναγκαίο για να υπάρχει το κόμμα αυτό στην βουλή. Αν τώρα υπάρξουν 12 κόμματα με 3,9 % ή λιγότερο δεν πειράζει διόλου και ας αντιπροσωπεύουν -ίσως- την γνώμη των περισσοτέρων. Επίσης αν είναι λίγα κόμματα στο εκλογικό σύστημα, βάζεις όριο 41% για την απόλυτη πλειοψηφία. Αν είναι περισσότερα από 6, κατεβάζεις το ποσοστό απόλυτης πλειοψηφίας στο π.χ. 37%. Έτσι δημιουργείς πλασματική Δημοκρατική εικόνα δικαίου.
4) Τα παραπάνω ποσοστά μπορεί να λές ότι είναι επί των ψηφισάντων, όμως εδώ πρέπει να διαπράξεις άλλη μία απάτη. Όσοι πολίτες έπρεπε να ψηφίσουν αλλά έριξαν λευκό διότι δεν τους εκπροσωπεί κανένα κόμμα, είτε έριξαν άκυρο από λάθος ή πρόθεση για τους ίδιους λόγους όπως πρίν, ΔΕΝ τους υπολογίζεις ως ανεξάρτητη ομάδα ψηφοφόρων. Απλώς ενσωματώνεις τους ψήφους τους στην δύναμη του πλειοψηφικού κόμματος είτε το θέλουν αυτό αυτοί οι πολίτες είτε δεν το θέλουν. Έτσι εξουδετερώνεις την περίπτωση που ο λαός καταλάβει ότι τον παγίδευσες και τον εξαπάτησες και θελήσει να βγάλει ως πλειοψηφία τον ....κανένα. Επίσης αυτό εξυπηρετεί άλλον ένα λόγο. Αν λόγου χάριν, οι πολίτες που θέλουν τον ΚΑΝΕΝΑ είναι 31% και το ισχυρότερο κόμμα έχει πραγματική δύναμη μόνον 10% (αλλά πάντως περισσότερο από το π.χ. 9% του δεύτερου κόμματος), δηλαδή τους αναγκαίους δημιουργηθέντες -για αυτό τον σκοπό με ρουσφέτια- Δημόσιους Υπαλλήλους της εν λόγω κομματικής παράταξης, τότε θα έχεις πάλι απόλυτο έλεγχο της Βουλής, εφόσον η δύναμη των 31% πολιτών που θέλουν ΚΑΝΕΝΑ, θα προστεθεί στην δύναμη του 10% και έτσι το εν λόγω κόμμα θα αποκτήσει πλειοψηφία 41% ήτοι τους 151 βουλευτές του σώματος που χρειαζόταν εξαρχής. Άρα με 10 % μπορείς να έχεις τυπικά τον απόλυτο έλεγχο της χώρας. Όμως θα δούμε ότι αυτό δεν είναι το ζητούμενο ούτε η ανάγκη και ο στόχος της συμμορίας. Τα χειρότερα ακολουθούν. Ίσως περριτό αλλά θα αναφερθεί ότι συστηματικά τα ελεγχόμενα από εσένα ΜΜΕ δεν αναφέρουν τα ποσοστά άνευ των δελτίων του ΚΑΝΕΝΟΣ, αλλά τα αθροιστικά, δίδοντας λάθος πληροφορίες και παραπληροφορώντας τον κόσμο ότι το κάθε κόμμα έχει "ρεύμα".
5) Καλλιεργείς συστηματικά σε όλους τους βουλευτές -ανεξαρτήτως παράταξης-την ιδέα της απόλυτης υπακοής στον αρχηγό του κόμματος. Οτιδήποτε άλλη γνώμη εκτός του αρχηγού, χαρακτηρίζεται ως ''παραταξιακή ανυπακοή''. Τώρα αν καταλάβατε ότι οι π.χ. 151 βουλευτές πρέπει πάντα να κάνουν ότι τους υποδεικνύει ο αρχηγός της παράταξης, καλά καταλάβατε. Αν πάλι καταλάβετε ότι έτσι θα μπορούσαν να μην υπάρχουν 300 βουλευτές αλλά μόνο οι αρχηγοί των κομμάτων , πάλι σωστά καταλάβατε. Όμως αυτό δεν θα φαινόταν δημοκρατικό. Έτσι λειτουργεί το σύστημα εδώ και δεκαετίες. Για αυτό χρειάζεται "ρεζέρβες" βουλευτές ώστε να αντιμετωπισθεί τυχόν "συνειδησιακή αφύπνιση" κανενός βουλευτή, οδηγώντας τον στο περιθώριο των γεγονότων. Ουσιαστικά οι βουλευτές υπάρχουν και πληρώνονται για να πληρούν την φαντασίωση των πολιτών ότι έχουν δημοκρατική διακυβέρνηση, και για να επιλέγονται από αυτούς οι υπουργοί.
6) Επομένως, προκειμένου να έχεις "υπάκουους" βουλευτές, σαν αρχηγός κόμματος πρέπει να έχεις το δικαίωμα καταστατικά στην παράταξή σου, να επιλέγεις εσύ όποιους θέλεις και κατά προτίμηση είτε ανίκανους, ή άβουλους, ή κωλογλύφτες, ή τσουτσέκια, ή απατεώνες ή κοπρίτες και γενικώς μαλάκες. Αν μάλιστα μερικοί εξ αυτών έχουν παρανομήσει και γνωρίζεις την παρανομία τους, τότε θα τους προτιμήσεις στις εκλογικές λίστες έναντι άλλων, διότι είναι απόλυτα "ελεγχόμενοι" ή εκβιαζόμενοι. Επίσης διαλέγεις πολλούς νέους, διότι ο νέος πιάνεται εύκολα μαλάκας και είναι σχεδόν πάντα πιό υπάκουος από τον ηλικιωμένο μαλάκα. για αυτό καλλιεργείς συστηματικά την ιδέα "τόπο στους νέους" για να πείσεις το πόπουλο για την ορθότητα των επιλογών σου. Εύκολα δε ο κόσμος παρασύρεται θεωρώντας πιό διεφθαρμένο των παλαιό πολιτικό -λες και αυτό είναι ορθή δικαιολογία-να έχεις δηλαδή εκ των προτέρων αποφασίσει ότι θα κυβερνηθείς από πολλούς απατεώνες. Ξεχνά λοιπόν ο κόσμος ότι ο νέος πολιτικός είναι και επιπόλαια σκληρός και στερείται κοινωνικής παιδείας και αισθήματος ευθύνης για τον κόσμο που επηρεάζει με τυχόν κακές ή επικίνδυνες αποφάσεις σε θέματα όπως της Εθνικής ασφάλειας, της Γλώσσας, της Θρησκείας, της Οικονομίας και του Κοινωνικού Κράτους . Τουλάχιστον γενικώς τον νέο διαχειρίζεσαι πολύ εύκολα.
Συνήθως επιλέγεις και καμιά προσωπικότητα (όχι πολλούς) για ξεστράβωμα ή για ψήφους. Αν σε ενοχλήσει πολύ, τον εξουδετερώνεις και αυτός σχεδόν πάντα θα παραιτηθεί.
7) Φροντίζεις από νωρίς στο Σύνταγμα της χώρας να υπάρξει θεσμοθέτηση για διορισμό ως πρωθυπουργό, τον ηγέτη της πλειοψηφούσης παράταξης. Έτσι μειώνεις τον αριθμό των ανθρώπων από τους οποίους διοικείται ή Βουλή -επομένως και η χώρα-σε ΕΝΑΝ!
Δηλαδή, ένας άνθρωπος ο οποίος θα μεθοδευτεί να γίνει αρχηγός ενός ισχυρού κόμματος, όταν μοιραία θα έρθει στην εξουσία, θα ελέγχει όλους τους 150 +βουλευτές του, οπότε ελέγχει όλη την βουλή, άρα όλη την χώρα!!
8) Εάν στο Σύνταγμα προβλέπεται πρόεδρος Δημοκρατίας, τότε του αφαιρείς πρώτη ευκαιρία κάθε ισχύ την οποία μεταβιβάζεις στον μοναδικό Αρχι-Εξουσιαστή. Τον πρωθυπουργό.
Αν τα παραπάνω εφαρμοσθούν, δεν σημαίνει βέβαια ότι ήρθε και το τέλος της Δημοκρατίας. ΑΡΚΕΙ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ που είναι και αρχηγός κόμματος να είναι συνεπής και ενάρετος άνθρωπος. Όχι βέβαια σαν τον Παπανδρέου. Αν είναι δε προδότης ή Εθνικός μειοδότης, ή ελεγχόμενος από ξένη χώρα, τότε η χώρα που θα ελέγχεις αντιμετωπίζει σοβαρότατο κίνδυνο. Αλλά αυτό είναι άλλωστε το ζητούμενό σου.
Αν δε υπάρξει κίνδυνος να τον αντιληφθεί ο λαός και τον απομακρύνει βίαια ή με άλλους τρόπους, τότε πρέπει να έχεις έτοιμη την διαδοχή του με τον κατάλληλο άνθρωπο εντός του κόμματός του, ή ακόμη να έχεις προ-τοποθετήσει σαν αρχηγό του αμέσως επόμενου υποψήφιου για αρχηγία κόμματος, ένα ελεγχόμενο αρχηγό, και φυσικά και τον τυχόν διάδοχο αυτού.
Συγχαρητήρια. Ελέγχεις μία χώρα. Την οδηγείς είτε στην ευμάρεια είτε στην καταστροφή αναλόγως του καλού ή εγκληματικού χαρακτήρα σου.
